Moturcunun Gunlugu

Kazalar

2010-03-07T12:31:00.002+02:00

Bugün bir sitede Wayne gardner'in kısa bir belgeselini izledim. Çok etkilendim. 1986 yılındaki ehlileştirilemez, kontrol altında tutulamaz deli 500'lerin yarışları güncel yarışlara göre tek kelimeyle efsanevi göründü bana. o pilotlar da tabi ki gerçek birer kahramanlar...

Neyse lafı uzatmadan başka bir videoda çok daha eğlenceli ve şaşırtıcı şeyler buldum...

Çok bomba çoook....

2009'da devam

2009-04-20T16:16:00.009+03:00

2008 bi acaip geçti. Evlendim. İşi gücü yoluna koydum falan derken birden kriz patlayıverdi. Peşine bir kaç kötü olay ve durum bir anda değişiverdi. Hani Halit Ziya Uşaklıgil'in Mai ve Siyah isimli bir romanı vardır. Sık sık aklıma o roman geliyor.

Motosiklet dergisine başlarken çok hevesliydik hepimiz. İlk sayıyı çıkarana kadar da işin tahmin ettiğimizden daha zor olduğunu fark etmiştik. Ama zor olması bir şeyi değiştirmiyordu. yapılacak çok iş vardı. Tüm hamallığı, tüm sıkıntıları pek umursamıyorduk. Hatırlıyorum ilk zamanlar bu dergi altı yedi sayı çıkardığında neler değişmiş olacak diye. Şimdi 25. sayıya geldik. O ilk günlerdeki saflığımızdan, enerjimizden, eğlencemizden geriye pek bir şey kalmadı.

O zamanlar rüyamızda görebileceğimiz şeylerin çoğunu da bir şekilde başardık. Pek çok insanın hayallerini süsleyen bir sürü iş de yaptık. Ama bunların bir bedeli oluyor elbette. Düşününce kaybedilen en büyük şey amatör ruhumuzun olduğunu anlıyorum. Bütün sıkıntılara katlanmamızın sebebi olan amatör ruhumuzmuş meğer. Şimdi pro mu olduk? Hayır! Olmak istemedik. Sevmedik biz motosiklet sektöründe iş yapan bir firma olmayı. Hani bir yanda motorculuk var bir yanda dergicilik. Bir yanda heyecan verici bir cihaz diğer yanda bir iş... biz o işi sevmedik yahu. Birisi gelse, iş kısmını halletse biz yine motosiklet kısmında olsak ne güzel olur....

Şimdi oturup muhasebe yapasım yok aslında.

Bugün sabah erken saatlerde bir toplantı vardı. Motosiklet sektörünün içinde bir "iş" yapmak konusunda o kadar dudaklarımız bükülü ki, elimizde binbir çeşit imkan olmasına rağmen ağzımdan biz bu işi yaparız lafı çıkmadı...

Şimdi Savaşer ile birbirimize bakıp duruyoruz. patlak lastik gibi, gazı kaçmış kola gibiyiz...

Hafta sonu motorumla biraz çıkıp dolanayım istedim. Uzun zamandan beri kafama göre çıkıp tek başıma yol yapmamıştım. En son İtalya'ya gitmeden önce İzmit'e piste çıkmıştım. O zamandan beridir binmiyorum. Motorumun sağlığı iyi durumda, tam kuşam giyinmişim, hava şahane, yol güzel. Lakin benim canım hiç sürmek istemedi bir şekilde. Elim gazı çevirmek istemiyor, virajlara yatasım yok. Riva'ya gittim. Çay, sigara'dan sonra geri dönmek için bindim motora.

Seleye oturur oturmaz kendimi bir garip hissetmeye başladım. Son zamanlarda sık sık oluyor bu. İlk binişte her şey gergin, sıkı, rahatsız geliyor. Bir süre sonra mola bitiminde tekrar seleye oturduğumda tam aksine her şey çok berrak, huzurlu geliyor. Eskiden bu kadar keskin bir fark yaşamazdım. Son piste gittiğimde çok açık yaşadım bu hissi. 6 aydan beri piste çıkmıyor olduğum için tedirgindim. İlk seanslar normalden çok yavaş sürdüm. Hiç zorlamadım. Bir moladan sonra seleye oturduğumda zihnimde öyle bir dinginlik-kararlılık-berraklık vardı ki daha ilk turda motosiklet ile aramda gerçekten bir organik bağ varmış gibi hissetmeye başladım. Pistteki diğer arkadaşların söylediğine göre çok akıcı, hızlı, güzel gidiyormuşum. Onca pist gününde kimse sürüşüm hakkında bir çift laf etmezken o gün pek çok insan ağız birliği etmişcesine çok güzel gittiğimi söyleyince şaşırdım. Çünkü bana göre eski halime göre oldukça sakin bile gidiyordum. Acele yok, azmak yok, zorlamak yok... keyifli bir sürüştü tek amacım. Dinginlik insanı hızlandırabiliyormuş demek...

Start düzlüğüne çıkarken... Gixxer 2'den 3'e geçerken burada sık sık kafa kaldırıyordu...

CBR600RR'ın eski kasasını kullanmamıştım. Gixxer'den sonra motoru, düşük devirlerde güçsüz, oturuş pozisyonu baya spor geldi. Sevdim mi? Sevmedim... Rahatlığım, dinginliğim burada oldukça belli...

Son zamanlarda dışarıdaki ayağımı doğru pozisyona getirmek için çok uğraşıyorum. Hala zorlanıyorum. Bu kadar basit bir şeyi insan bu kadar mı zor öğrenir yahu...

Asıl sorunum içerideki ayağım. ağırlığımı bir türlü bu ayaklığa vermekten vazgeçmiyorum...

Neyse... Daha yazarım...

Hele RSV4 olayı var ohooo.. bitmez o hikaye...

K1200 günü

2006-11-23T23:21:00.000+02:00

Bugün motosiklete doydum. gerçekten uzun zamandır bu kadar yoğun bir sürüş şöleni yaşamamıştım. Aşkın, Vedat ve ben BMW'den test için K1200-r-s-gt alıp ağva sahil yoluna gittik. açıkçası günün sonunda tek hissettiğim tükenmiş olduğumdu. K serisi ile ilgili uzun bir yazı yazmayı planlıyorum. ancak şimdi beşiktaşta Mehmet'in evindeki "f" klavyeli bilgisayarda uzun bir yazı yazmak tek kelime ile işkence olacak.

bugün beni başka şaşırtan şey ise ağva yolunda Aşkın ve Vedat'ıninanılmaz hızı oldu. Ben daha motosikletlere adapte olmaya çalışırken onlar resmen alçak uçuş yapıyorlardı. Birkaç defa motosikletleri onların hızlarında kullandım ama kendimi çok rahatsız hissettim. motosikletler gerçekten güven verici karakterdeydiler. lakin sanırım detaylar ile fazla haşır neşir olmam yüzünden bazen temel sürüş noktalarını kaçırıyorum, ya da yaşlanmaya başladım. bazı konularda fazla tutucuyum sanırım. özellikle oraya varır varmaz daha ilk turu atarken birden aklıma felaket senaryoları gelmeye başladı. çok hiyicanlıydık, her şey rüya gibiydi. Muhteşem motorlar, sürüşüne güvendiğim arkadaşlar, harika bir yol... Tam murphy yasası için 10 numara ortam. 2. turun ortasında karşıdan gelen bir okul servisi benim şeridimi ortalayıp virajda karşıma çıkınca soğukkanlı bir refleksle kurtardım ama aynadan minibüse bakarken birden içim inanılmaz ürperdi. Bir an için minibüsün sol farına bakmıştım ve düzlükte aklımdan "ya saçmalasaydın ne olurdu? o fara kafadan girseydin?" 0,1 saniyelik bir hata, ve sonrası geldi aklıma. Hani dağ başında, alakasız bir yerdeyken bir an aklına gelir ya "ne işim var lan benim burda? napıyorum ben?" aynen öyle bir şey. bu durumlarda genellikle korkumun üstüne giderim. bu sefer de öyle yaptım ama bu güne kadar ne öğrendiysen o şekilde yap, grup psikolojisinden kurtul dedim kendime. Ancak şu var allah için bir an çok korktum. bugün kötü bir şey olmasın, hepimiz sağ salim verelim şu motorları istedim. En çok ta BMW ye motorları cillop gibi verirken mutlu oldum.

Dönüş yolunda açıkçası çocuklara hiçbir şey söylememeye karar verdim. Onların cesareti ve hızı etkileyiciydi. gölge etmek istemedim. Eğer ki onlar da benim hissettiklerimi hissetselerdi, kendilerini frenleyecek kadar olgun olduklarını biliyorum. Bir yandan gurur duydum, bu kadar sıkı sürebildikleri için bir yandan da 3 lü gidemediğimiz için üzüldüm. Çoğu zaman kendime motor üstündeyken bir şey olacağı düşüncesi pek korkutucu gelmiyor ama sevdiğim birine bir şey olması kabus gibi... -cut-

Şimdi evimdeyim. Hemen bir fotoğraf ekleme denemesi yapalım bakalım...

hehe oldu sanırım.

Eve gelirken yol bomboştu. Normalde benim bu yolu görünce "eve ne çabuk geldim yaw" diye böbürlenmem gerekirken yolda elim gazı çevirmekte pek isteksiz davrandı. Yaşlanıyorum kesin.
Feci yorgunum uyumak lazım.

İlk posta

2006-11-20T18:06:00.000+02:00

Evet uzun araştırmalarım sonunda blog olayı (özellikle html) konusunda son derece az şey bildiğimi kabul ederek "nasıl daha ballı badem" tadunda bir blog yaparım olayını bırakıp yazmaya karar verdim. Hayırlı olsun. Zor işmiş valla "custom" blog yapmak. Efendi gibi alırım bi template yazarım ben.

Moturcunun günlüğü başlığı oldukça klişe. Kabul ediyorum. Varsın o da klişe bir şey olsun.

Bugün Aşkın efendi, vedat efendi ve Ercan Abi ile küçükyalıda A2 motur diye bir yere gittik. Maksat Aşkın'ın moturuna xenon far takmak. Lakin xenonun o yükseltici hırdavatını sokuşturacak bir yer bulunamadığı için yarına kaldı. Ercan Abinin moturuna "çakar" denilen göz oyucu lambalardan taktırdık.

Motur ile trafikte yol alırken görülmek açısından güzel bi icat. Lakin bolis amcalar görürse dert olabilir, orası ayrı. Şimdilik ben hala moturuma bir vida bile takmamış durumda bekliyorum. Arkadaşlar kullansın bi, test etsinler, biz de bakarız.

Dükkanda otururken gelen Yunus markalı bolis arkadaşlar ise baya ilginçti. Sürüş konusunda profesyonelce düşünmelerini pek beklemiyordum ancak her gün trafikte ordan oraya son sürat gitmek durumunda olduklarını düşününce çok riskli bir hayatları olduğunu lakin bu durumu sanki çok fazla idrak edememiş olduklarını düşündüm.
Yani risklerin bu kadar fazla olduğu bir mesleğin gerektirdiği riskleri düşünme-algılama -önlem alma metodları yoktu sanki. Mesleğe girerken sanırım ameliyatla alıyorlar o kısımları.

Ne zamandır aklımda olan bir konu var. Onu açalım biraz. Bir motosiklet sürücüsünü "iyi bir sürücü" diye niteleyebilmek için ihtiyacı olan unsurlar ile ilgili. Biraz hikaye kısmı uzun diye sitede yazmak istemiyordum. Zaten çok olgunlaşmış düşünceler de değiller henüz.

Bana göre 2 değişik meleke (valla en iyi bu kelime oturuyor buraya. Sözlük anlamı: Tekrarlama sonucu kazanılan yatkınlık, alışkanlık) Yani yetenek değil kastettiğim.

Birincisi fiziksel melekeler. Yani bir sürücünün motosiklet üzerindeki kontrolü, istediklerini motosiklete yaptırabilme becerisi. Yani bir çeşit cambazlık aslında. Özellikle Honda GS eğitiminde bu ayrım oluştu. Orada çoğunlukla fiziksel yetilerin (evet başka bir kelime daha buldum) geliştilmesi hedefleniyordu. Gerçekten önemli bir unsur elbette motosiklet sürme kabiliyeti. Ancak bana göre motosiklet sürücüsünün kalitesini belirleyen unsur bu değil. Motosikletini çok iyi kullanan bir sürücünün etkileyici olduğu gerçek ancak "iyi sürücü" sadece bu değil. Sadece acil durumlarda çok fazla önem kazanıyor bu yeti. Hayat kurtarma açısından geliştirmek gerekli. Gelin görün ki bu yeteneklerini iyi geliştirenlerin çoğu işi cambazlığa dökmekten hoşlanıyorlar. O yönde kendilerini geliştirmek daha iyi geri besleme sağlıyor belki de. Şov-alkışlar-ego tatmini, bir erkek daha ne ister ki?

İkincisi ise düşünsel melekeler. Yani biraz daha anlatması-kavraması zor ve zaman alan bir yeti. Aslında sonuçta uzu süre motosiklet kullanabilmek için asıl gerekli olan meleke bu. Fiziksel melekeler ortalamanın altında olsa bile düşünsel olarak yola daha dolu torba ile çıkarak "saf motosiklet" keyfi yaşamaya odaklanmış pek çok kadayıf amca var etrafta. Düşünsel olarak motosikleti daha genel çerçevede anlamaya çalışan, sürekli daha rafine ve güvenli sürüş için zihnini eğitmeye çalışan bir sürücü profili bu aslnda. Cambazlık dediğim fiziksel yeteneklerini her zaman ortalamanın üstünde tutmaya çalışmak ta bunun bir parçası, lakin olmazsa olmazı değil. Yani bir sürücü 20- 30 yıldan beri yüzbinlerce km yol yapıp ciddi bir kaza yaşamadan kendine bir sistem oluşturabilmiş (doğru yada yanlış ancak işe yarayan bir sistem olmalı) ise
tekteker yapamıyor diye onu bir kenara koyamazsınız.

Ne yazık ki pek çok sürücü için idol kişiler daha çok işin cambazlığını iyi kıvıran sürücüler olur. Benim için ise aksine binlerce kilometre yapmış, pek çok yer görmüş ve bir şekilde kendisini koruyabilmiş sürücüler idol görünüyor. Henüz yakınımda yakasına yapışıp deneyimlerini sömüreceğim böyle insanlar bulabilmiş değilim ama aramaya devam etmek lazım.

Hani deneyimli, ağır abiler vardır ya, benim anlattığım ile bu ağır abileri karıştırmamak lazım. baya benzerler birbirlerine. Lakin ben o ağır abiler ile pek anlaşamıyorum sanırım. Çünkü anlattıkları o inanılmaz teorilerde, iddialarda bazen o kadar basit hatalar yapıyorlar ki bütün öğrenme odağım bir anda uzayın derin karanlığına doğru yol alıyor. Sanırım öğrenme konusunda seçici bir insanım. Her insandan öğrenilecek bir şeyler olduğuna inanıyorum. Tamam. Ama alabileceğimi aldığıma inanırsam da orada durmaya tahammülüm pek az.

Biraz önce Vedat ile konuştum. Ona da söyledim. Hakkaten (ne afilli laf bu hehe) amma biriktirmişim ben. Yazarken neler geliyor aklıma. Forumlarda anlaşılamama kaygısı ile yazmaya öyle alışmışım ki burada o baskı olmayınca takır takır gidiyor valla.

bu günlük bitsin. Yarın devam ederiz. Ceptekiler bitsin daha güncel şeyler yazmak istiyorum zaten.

Test sürüşü

2006-11-20T13:41:00.000+02:00

türkçe karakter sorunu ve template denemesi için...