K1200 günü

Bugün motosiklete doydum. gerçekten uzun zamandır bu kadar yoğun bir sürüş şöleni yaşamamıştım. Aşkın, Vedat ve ben BMW'den test için K1200-r-s-gt alıp ağva sahil yoluna gittik. açıkçası günün sonunda tek hissettiğim tükenmiş olduğumdu. K serisi ile ilgili uzun bir yazı yazmayı planlıyorum. ancak şimdi beşiktaşta Mehmet'in evindeki "f" klavyeli bilgisayarda uzun bir yazı yazmak tek kelime ile işkence olacak.

bugün beni başka şaşırtan şey ise ağva yolunda Aşkın ve Vedat'ıninanılmaz hızı oldu. Ben daha motosikletlere adapte olmaya çalışırken onlar resmen alçak uçuş yapıyorlardı. Birkaç defa motosikletleri onların hızlarında kullandım ama kendimi çok rahatsız hissettim. motosikletler gerçekten güven verici karakterdeydiler. lakin sanırım detaylar ile fazla haşır neşir olmam yüzünden bazen temel sürüş noktalarını kaçırıyorum, ya da yaşlanmaya başladım. bazı konularda fazla tutucuyum sanırım. özellikle oraya varır varmaz daha ilk turu atarken birden aklıma felaket senaryoları gelmeye başladı. çok hiyicanlıydık, her şey rüya gibiydi. Muhteşem motorlar, sürüşüne güvendiğim arkadaşlar, harika bir yol... Tam murphy yasası için 10 numara ortam. 2. turun ortasında karşıdan gelen bir okul servisi benim şeridimi ortalayıp virajda karşıma çıkınca soğukkanlı bir refleksle kurtardım ama aynadan minibüse bakarken birden içim inanılmaz ürperdi. Bir an için minibüsün sol farına bakmıştım ve düzlükte aklımdan "ya saçmalasaydın ne olurdu? o fara kafadan girseydin?" 0,1 saniyelik bir hata, ve sonrası geldi aklıma. Hani dağ başında, alakasız bir yerdeyken bir an aklına gelir ya "ne işim var lan benim burda? napıyorum ben?" aynen öyle bir şey. bu durumlarda genellikle korkumun üstüne giderim. bu sefer de öyle yaptım ama bu güne kadar ne öğrendiysen o şekilde yap, grup psikolojisinden kurtul dedim kendime. Ancak şu var allah için bir an çok korktum. bugün kötü bir şey olmasın, hepimiz sağ salim verelim şu motorları istedim. En çok ta BMW ye motorları cillop gibi verirken mutlu oldum.

Dönüş yolunda açıkçası çocuklara hiçbir şey söylememeye karar verdim. Onların cesareti ve hızı etkileyiciydi. gölge etmek istemedim. Eğer ki onlar da benim hissettiklerimi hissetselerdi, kendilerini frenleyecek kadar olgun olduklarını biliyorum. Bir yandan gurur duydum, bu kadar sıkı sürebildikleri için bir yandan da 3 lü gidemediğimiz için üzüldüm. Çoğu zaman kendime motor üstündeyken bir şey olacağı düşüncesi pek korkutucu gelmiyor ama sevdiğim birine bir şey olması kabus gibi... -cut-

Şimdi evimdeyim. Hemen bir fotoğraf ekleme denemesi yapalım bakalım...



hehe oldu sanırım.

Eve gelirken yol bomboştu. Normalde benim bu yolu görünce "eve ne çabuk geldim yaw" diye böbürlenmem gerekirken yolda elim gazı çevirmekte pek isteksiz davrandı. Yaşlanıyorum kesin.
Feci yorgunum uyumak lazım.